กลอนชมจันทร์

2024/05/06

จำได้ไหมทำไมหนอรู้จักกัน
กี่คืนวันแต่ฉันคงจำ...ได้อยู่
แต่ก่อนรักตอนนี้เป็นไง...เธอไม่รู้
เธอมีฉันอยู่เศษความทรงจำอยู่อีกไหม

…คิดถึง

แม้รู้ว่าสักวันต้องจบ ต้องตกลงมาตาย
ความรู้สึกช่วงสั้นๆของคนเล่นว่าวแบบเหงาๆ

อยากพักและท้อ อยู่อย่างอ่อนไหว

ปล่อยตัณหาพาใจพาไปถึงไหนกัน

ผ่านน้ำตาลมโบยพาสู่ปีใหม่

เอาใจช่วยแม้เหนื่อยล้ากำลังใจ

สู้ต่อไปฟ้าสดใสมีสักวัน

สายลมฝนโปรยผ่านคนเดินทาง

แม้อยู่ห่างนานเพียงไหนใจมั่นคง

ยังคิดถึงคงคิดถึงบอกตามตรง

รอยบรรจงที่เคยเขียนบนฝ่ามือ

“รักล้นใจ”

คืนเหงาๆกับเสียงดนตรีเหงาๆ

ฉันแค่เศร้าเรื่องสองเราฉันเสียใจ