อยู่คนเดียวเหงาๆ โลกใบเก่า
โลกมีเขาที่เราคงยังมีใจ
แต่ ”คนหมดใจ” “เรารออะไรจากเขา“
”คนหมดใจ” ”ทำไมเรายังไม่ลืม“
อยู่คนเดียวเหงาๆ โลกใบเก่า
โลกมีเขาที่เราคงยังมีใจ
แต่ ”คนหมดใจ” “เรารออะไรจากเขา“
”คนหมดใจ” ”ทำไมเรายังไม่ลืม“
หมูสองโลผักชีสองกำ
สั่งแล้วทำครบถ้วนคำฉันซื้อหา
สะระแหน่ต้นผักหอมก็หยิบมา
พริกขี้หนูพริกชี้ฟ้า มะระพวง
ใช่ไม่รักใช่ว่าฉันไปมีใคร
อาจเพราะใจที่อ่อนร้าวกำแพงขวง
เตรียมของกินออกทริปเที่ยวบนโลกลวง
เจ็บตรงทรวงอาจเลือนชารู้สึกดี
ปล่อยให้มันเลยผ่านผ่านแล้วไป...รักเธอไม่ลง
ดอกสะแบงจรลับมากลางเมืองใหญ่
สะแบงไกลจากถิ่นฐานบ้านเหว่เหงา
สะแบงโดดดอกเดียวดายสายลมเบา
พัดพาเจ้าดอกสะแบงร้างบ้านนา
คิดถึงแม่ที่บ้านทุ่งเป็นจั่งได๋
สะแบงไกลน้ำตาไหลใจวรณ์หา
คิดถึงข้าวร่วมเกี่ยวรวงทุกต้นมา
ป่านนี้หนาแม่สะแบงเป็นอย่างไร
สะแบงเอยร้างถิ่นดอกแลพลัดถิ่น
ยังไม่สิ้นลมสะแบงยังเหว่เหงา
ยังร่ำถึงแม่สะแบงถิ่นต้นเรา
ใครเศร้าเหงาเหมือนสะแบงดอกนี้เอย
เคยอุ่นใจเธอเคียงใกล้วันผ่านมา
แต่ชะตาฟ้าไม่รักถูกลืมหลง
ทำเท่าไหร่ทำเท่าไรกลับมืดลง
ไม่อาจทรงมีแต่ทรุดปล่อยมือวาง
ความล้มเหลวเจ็บลึกซึ้งฝังในใจ
แต่ยังสู้สู้ต่อไปไม่เคยห่าง
เริ่มต้นใหม่ต้องสู้ไปเปลี่ยนเส้นทาง
แม้ต้องย่างทางคนเดียวก้าวต่อไป
เสียงข้างใน เสียงที่มี เคยได้ยินนี้
ยังมีเธอ...ชื่อเธอ เพียงเธอคนนี้
ยังไม่หาย เสียงข้างใน ยังคงมี
ในตอนนี้ มีเพียงเธอ ลองฟังแล
จำได้ไหมทำไมหนอรู้จักกัน
กี่คืนวันแต่ฉันคงจำ...ได้อยู่
แต่ก่อนรักตอนนี้เป็นไง...เธอไม่รู้
เธอมีฉันอยู่เศษความทรงจำอยู่อีกไหม
…คิดถึง
สายลมฝนโปรยผ่านคนเดินทาง
แม้อยู่ห่างนานเพียงไหนใจมั่นคง
ยังคิดถึงคงคิดถึงบอกตามตรง
รอยบรรจงที่เคยเขียนบนฝ่ามือ
“รักล้นใจ”
คงเพียงเศษเศษละอองความทรงจำ…วันเก่า
กับบางคำที่เคยบอกบอกคิดถึง…ก็ยังเหงา
เพลงเคยฟังมือเคยจับภาพตราตรึง…สองเรา
ยังคิดถึงยังจำได้…บ้างไหม
การใช้ชีวิตร่วมกับใครสักคนบางทีมันยาก
แต่การอยู่คนเดียวไม่มีใคร มันก็ไม่ใช่เรื่องง่าย
ไม่โทษใครถ้าใจเจ็บ...และยังเพ้อ
หลงละเมอทวนช้ำ...ย้ำคำหวาน
ลมความหลังซ้ำวนวังเรื่องวันวาน
แม้ยังนานอาจเพราะฉันหลอกตัวเอง
...สนิทใจ
เพราะไม่เคยเหลียวมองคนอื่นใด
เพราะไม่เคยนอกใจแม้ในฝัน
เพราะคิดว่าเราจะมีกันและกัน
อาจเพราะฉันมีเพียง...มีเพียงเธอ
(คนรักกันทำกันได้เจ็บปวดใจ)
อยากจะมีกิ่งไม้เสกคาถา
เสกเธอมาเป็นคนรักข้างๆกาย
เสกคนนั้นที่ข้างเธอให้เลือนลาย
แต่ทำได้แค่แอบมองเธอทุกวัน
อยู่เพื่อคนอื่นมันเหงา
อยู่เพื่อคนที่เรารักมันเหนื่อย
อยู่เพื่อจะได้พบกันสักวัน…มันทรมาน
ฝนตกพรำพร่ำๆช้ำน้ำตาตก
ไหลผ่าอกแลชกช้ำที่หวั่นไหว
ฝนตกเหงาฝนตกเศร้าทุกคราไป
น้ำตาไหลแข่งกับฟ้าทุกคราปี
มีแค่รักมีเพียง…ความห่วงใย
มีแค่ใจที่ให้…ไม่เคยหวัง
เราคนต่ำไม่เจียม…มันต้องพัง
แต่จะขอ…ฉันขอยัง…ยังรักเธอ
ขอโทษหลายๆครั้งมันยังเผลอ
ยังรักเธอคิดถึงเธอมันเผลอไป
คำว่ารักที่เคยชินควรสิ้นไป
เพราะหัวใจมันดื้อดึงคิดถึง...แต่เธอ
ไม่เป็นไรถ้าทำเธอเป็นไม่เห็น
เธอชาเย็นเห็นฉันเป็นทางผ่าน
ปล่อยความรักความรู้สึกเพียงวันวาน
แค่สะพานทางผ่านไม่คู่ควร..ยื้อรั้งเธอ
ชมจันทร์กล่อมนอน
สิ่งที่เกิดไม่ใช่เพราะใครทำ
เป็นเพราะกรรมที่ฉันนั้นเคยก่อ
อาจเพราะฉันเคยทิ้งใครเคยไม่พอ
ฟ้าไม่รอลงโทษมาโดยใช้เธอ